Z polskiej perspektywy

Skala ryzyka migotania przedsionków na podstawie badania Framingham

Założenie badania
Migotanie przedsionków jest najczęstszym zaburzeniem rytmu istotnie zwiększającym chorobowość i śmiertelność pacjentów. Celem badania było opracowanie skali ryzyka określającej całkowite ryzyko wystąpienia migotania przedsionków i dostarczenie podstaw do badań nad nowymi czynnikami ryzyka tego schorzenia.
Projekt badania
Badaniem objęto osoby uczestniczące w badaniu Framingham Heart Study.  Monitorowano pacjentów pod kątem wystąpienia pierwszego epizodu migotania przedsionków przez czas najwyżej 10 lat. Okres obserwacji to czas pomiędzy czerwcem 1968 r., a sierpniem 1987 r. Za pomocą wieloczynnikowej regresji Coxa zidentyfikowano kliniczne czynniki ryzyka, związane z wystąpieniem migotania przedsionków w czasie 10-letniej obserwacji. Następnie  do analizy drugorzędowej włączono dane z badania echokardiograficznego (u 5152 pacjentów wykonano 7156 badań). Na podstawie dokonanej analizy określono, czy włączenie danych z badania echokardiograficznego poprawia wartość prognostyczną skali ryzyka.
Grupa badana
Spośród 8044 badanych pacjentów (55% stanowiły kobiety w wieku 45-95 lat) oceniano 4764 osoby biorące udział w badaniu Framingham Heart Study.
Wyniki
U 457 (10%) z 4764 uczestników badania wystąpiło migotanie przedsionków. Oceniono związek pomiędzy danymi klinicznymi, a ryzykiem wystąpienia migotania przedsionków. Okazało się, że: wiek, płeć, BMI, ciśnienie tętnicze, leczenie hipotensyjne, długość odcinka PR, obecność szmeru nad sercem i niewydolność serca, były szczególnie silnie związane z migotaniem przedsionków, a więc zostały włączone do opracowanej skali ryzyka (p<0,05, poza BMI p=0,08). Podane czynniki miały największą zdolność przewidywania wystąpienia zdarzenia klinicznego (czyli tzw. statystyka C), a wynosiła ona 0,78 (95% CI 0,76-0,80). Ryzyko migotania przedsionków w ciągu 10 lat było różne - w zależności od wieku: ponad 15% większe ryzyko odnotowano u 53 (1%) osób w wieku mniej niż 65 lat, w porównaniu z 783 osobami (27%) w wieku powyżej 65 lat. Dodatkowe włączenie do analizy danych uzyskanych podczas badania echokardiograficznego jedynie znikomo poprawiło statystykę C:  z  0,78 (95% CI 0,75-0,80)  do 0,79 (0,77-0,82), p=0,005. Pomiary echokardiograficzne nie udoskonaliły skali ryzyka (p=0,18).
Podsumowanie
Parametry do oceny podanej skali ryzyka wystąpienia migotania przedsionków są łatwe do uzyskania dla lekarza praktyka. Zaproponowana skala ryzyka pomoże zidentyfikować osoby najbardziej zagrożone w populacji, a co za tym idzie, podjąć ukierunkowane działania. Identyfikacja nowych markerów ma na celu ulepszenie istotności prognostycznej skali.
Opracowanie
lek. med. Agnieszka Żebrowska
Piśmiennictwo
Schnabel R. et al.: Development of a risk score for atrial fibrillation (Framingham Heart Study): a community-based cohort study. Dostępne na: http://www.thelancet.com/journals/lancet/article/PIIS0140-6736(09)60443-8/abstract

Ważne: nasze strony wykorzystują pliki cookies.

Serwis FaktyMedyczne.pl wykorzystuje pliki cookies do gromadzenia informacji związanych z korzystaniem ze strony internetowej. Mechanizm cookies nie ma na celu pozyskiwania jakichkolwiek informacji o indywidualnych użytkownikach serwisu. Stosowany jest w celu usprawniania funkcjonowania serwisu zgodnie z obowiązującymi w sieci www standardami. Użytkownik może usunąć pliki cookies lub zmienić ich ustawienia w przeglądarce internetowej. Usunięcie lub zmiana ustawień plików cookies w przeglądarce może się wiązać z utrudnieniami w korzystaniu z Serwisu. Więcej informacji znajduje się w Polityce prywatności.