Doniesienie naukowe

Ryzyko migotania przedsionków zwiększa się wraz ze wzrostem stężenia TSH u pacjentów z „normalną” funkcją tarczycy

Teoretyczna korzyść płynąca z jawnej lub subklinicznej niedoczynności tarczycy – dane z duńskiego badania populacyjnego.

Kopenhaga, Dania. Ryzyko nowo rozpoznanego migotania przedsionków (atrial fibrillation, AF) zależy od funkcji tarczycy i jest istotnie statystycznie podwyższone nawet w subklinicznej postaci nadczynności tarczycy, to jest: nawet w przypadku, gdy niskie stężenie hormonu tyreotropowego (thyroid-stimulating hormone, TSH) nie idzie w parze z wyższym od normalnego stężeniem wolnej tyroksyny – sugerują wyniki analizy dużego badania kohortowego [1].

Według dr. Christiana Selmera (Gentofte University Hospital, Hellerup, Dania) i współpracowników, autorów artykułu opublikowanego 27 listopada 2012 roku BMJ, badanie to może być „pierwszą próbą oceny związku między całym spektrum chorób tarczycy a następczym ryzykiem AF w populacji ogólnej”.

W tej populacji „odkryliśmy zależny od stężenia TSH związek między stopniem dysfunkcji tarczycy a ryzykiem noworozpoznanego AF. Nasze wyniki pokazują, że nawet dyskretna nadczynność tarczycy była związana z podwyższonym ryzykiem wystąpienia migotania przedsionków” – napisali badacze.

Co więcej, pacjenci z jawną lub subkliniczną niedoczynnością tarczycy cechowali się obniżonym ryzykiem wystąpienia AF w czasie obserwacji trwającej średnio 5,5 roku. „Zgodnie z naszą wiedzą, jako pierwsi opisaliśmy protekcyjny wpływ niedoczynności tarczycy na częstość występowania AF”.

Selmer i wsp. napisali, że wyniki „potwierdzają coraz większą liczbę danych mówiących, że subkliniczna nadczynność tarczycy i prawdopodobnie również stan wysokiej mieszczącej się w granicach normy eutyreozy są czynnikami ryzyka migotania przedsionków i sugerują, że pacjenci z tymi stanami powinni być rutynowo badani w kierunku AF”.

Dr Anne R. Cappola (University of Pennsylvania School of Medicine, Filadelfia) określiła badanie Selmera i wsp., z którymi nie była związana, jako pomagające w ocenie ryzyka wystąpienia AF związanego z nieleczoną subkliniczną niedoczynnością tarczycy. „Nie wiemy jednak, czy jest to stan odwracalny za pomocą leczenia”.

Dr Anne R. Cappola powiedziała dla heartwire, że subkliniczna niedoczynność tarczycy i subkliniczna nadczynność tarczycy są dość rzadkie: w prezentowanym badaniu występowały one z częstością, odpowiednio 2% i 1%. Przewlekła subkliniczna niedoczynność tarczycy, zauważyła dr Anne R, Cappola, jest na tyle rzadkim stanem, że wiele prospektywnych badań, które oceniały terapię tego stanu zostało zakończonych lub wstrzymanych z powodu niewystarczającej liczby uczestników.

„Z powodu braku danych pochodzących z randomizowanych badań, możemy polegać jedynie na badaniach obserwacyjnych, takich jak to”, które pokazuje szerszemu gronu odbiorców aspekt nadczynności tarczycy, z którym prawdopodobnie lepiej zaznajomieni są endokrynolodzy, powiedziała dr Anne R. Cappola. Dr Cappola była wiodącym autorem ostatniego badania kohortowego Cardiovascular Health Study, w którym nie stwierdzono zwiększonego ryzyka choroby wieńcowej, niewydolności serca czy też śmiertelności sercowo-naczyniowej związanej z przewlekłą subkliniczną niedoczynnością tarczycy [2].

Prezentowane badanie obejmowało 586 460 dorosłych bez AF poddanych pierwszej w życiu ocenie funkcji tarczycy przez lekarza pierwszego kontaktu. Badanie przeprowadzono w latach 2000-2010. U 17 154 (2,9%) badanych rozwinęło się AF po przeszło 3 milionach osobo-lat w czasie obserwacji; 53% osób w tej grupie stanowiły kobiety.

W porównaniu z osobami w eutyreozie, pacjenci z subkliniczną niedoczynnością tarczycy wykazali 30-procentowy wzrost dopasowanego ryzyka wystąpienia AF; kobiety cechowały się wyższym ryzykiem.

 

Wpływ stanu tarczycy na wskaźnik występowania* (95% CI) AF w kohorcie kopenhaskiej wg płci

Stan tarczycy

TSH

TT

Całkowita kohorta (n=586 460)

Kobiety
(n=355 505)

Mężczyźni
(n=230 955)

Jawna niedoczynność tarczycy (n=1670, 0,3%)

>5

<60

0,67 (0,50-0,92)

0,58 (0,40-0,85)

0,95 (0,57-1,58)

Subkliniczna niedoczynność tarczycy (n=12 087, 2,0%)

>5

60-140

0,88 (0,79-0,97)

0,86 (0,77-0,97)

0,94 (0,77-1,14)

Eutyreoza (n=562 461, 96%)

0,2-5,0

60-140

1,00

1,00

1,00

Subkliniczna nadczynność tarczycy (n=6276, 1,0%)

<0,2

60-140

1,30 (1,18-1,43)

1,35 (1,20-1,51)

1,20 (0,99-1,44)

Jawna nadczynność tarczycy (n=3966, 0,7%)

<0,2

>140

1,41 (1,22-1,63)

1,44 (1,22-1,70)

1,32 (0,97-1,78)

* dopasowany dla płci, wieku, wskaźnika chorobowości Charlsona, statusu społeczno-ekonomicznego

TSH – hormon tyreotropowy (mIU/l)

TT – całkowita tyroksyna (mmol/l)

 

Badacze napisali, że nowo odkryte obniżone ryzyko występowania AF, zarówno w grupie z jawną, jak i subkliniczną niedoczynnością tarczycy, stwarza „intrygującą możliwość”, że niższa częstość skurczów serca charakterystyczna dla niedoczynności tarczycy „nie tylko zapobiega AF, ale także może obniżać śmiertelność sercowo-naczyniową”.

W podgrupie pacjentów ze stężeniem TSH w zakresie normy, ryzyko wystąpienia AF zwiększało się wraz ze spadkiem stężenia TSH.

 

Wpływ stężenia TSH na wskaźnik występowania (95% CI) AF w kopenhaskiej podgrupie ze stężeniem TSH w zakresie normy

Stan tarczycy

TSH (mlU/L)

IRR (95% CI)

Eutyreoza

 

 

Eutyreoza w zakresie normy

0,4-0,5

1,00

Eutyreoza w wysokim zakresie normy

0,2-0,4

1,12 (1,03-1,21)

Subkliniczna nadczynność tarczycy

 

 

Obniżone stężenie TSH

0,1-0,2

1,16 (0,99-1,36)

Znacznie obniżone TSH

<0,1

1,41 (1,25-1,59)

* dopasowany do płci, wieku, wskaźnika chorobowości Charlsona, statusu społeczno-ekonomicznego

Stężenie tyroksyny zgodne z normą: całkowita tyroksyna – 60-140 mmol/l; wolna tyroksyna – 9-22 pmol/l

TSH – hormon tyreotropowy

 

U pacjentów z wynikami testów oceniających funkcję tarczycy wskazującymi na subkliniczną nadczynność tarczycy, u których wykryto również AF powinno się rozważyć leczenie nadczynności tarczycy, uważa dr Cappola.

„Jednak większą trudność może sprawić podjęcie decyzji co zrobić u osób (z subkliniczną nadczynnością tarczycy), które nie mają AF,” powiedziała dr Cappola. „Gdybyśmy dysponowali lepszymi metodami leczenia, myślę, że wszyscy czulibyśmy się komfortowo lecząc subkliniczną nadczynność tarczycy”. Jednak jako że terapie są inwazyjne lub potencjalnie szkodliwe czy trudne do wdrożenia, a także ponieważ niewiele jest danych pochodzących z badań randomizowanych, leczenie w każdym przypadku prowadzone jest indywidualnie.

Terapia jest bardziej prawdopodobna u pacjentów starszych lub tych, którzy mają liczne choroby towarzyszące czy też inne stany zwiększające ryzyko wystąpienia AF. „W innym przypadku, nie leczymy subklinicznej niedoczynności tarczycy,” powiedziała dr Cappola. „Jedną z czynności jakie podejmujemy, jest obserwacja tych chorych w celu sprawdzenia czy wykryte nieprawidłowości nie pogarszają się lub (prawdopodobnie) samoistnie znikają”.

Adaptation in Polish has been done by FaktyMedyczne.pl and has not been reviewed by theheart.org editorial team.

Piśmiennictwo:

1. Selmer C, Olesen JB, Hansen ML, et al. The spectrum of thyroid disease and risk of new onset atrial fibrillation : A large population cohort study. BMJ 2012; doi:10.1136/bmj.e7895

2. Hyland KA, Arnold AM, Lee JS, Cappola AR. Persistent subclinical hypothyroidism and cardiovascular risk in the elderly: The Cardiovascular Health Study. J Clin Endocrinol Metab 2012; doi: 10.1210/jc.2012-2180.

Ważne: nasze strony wykorzystują pliki cookies.

Serwis FaktyMedyczne.pl wykorzystuje pliki cookies do gromadzenia informacji związanych z korzystaniem ze strony internetowej. Mechanizm cookies nie ma na celu pozyskiwania jakichkolwiek informacji o indywidualnych użytkownikach serwisu. Stosowany jest w celu usprawniania funkcjonowania serwisu zgodnie z obowiązującymi w sieci www standardami. Użytkownik może usunąć pliki cookies lub zmienić ich ustawienia w przeglądarce internetowej. Usunięcie lub zmiana ustawień plików cookies w przeglądarce może się wiązać z utrudnieniami w korzystaniu z Serwisu. Więcej informacji znajduje się w Polityce prywatności.