Doniesienie naukowe

Przewlekła obturacyjna choroba płuc nie wyklucza stosowania β-adrenolityków w niewydolności krążenia

Waszyngton, Dystrykt Kolumbii. Na pierwszy rzut oka podawanie β-adrenolityków komuś, kto mógłby otrzymywać β-mimetyki z powodu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP, chronic obstructive pulmonary disease, COPD) może wydawać się bezprzedmiotowe ze względu na potencjalne przeciwstawne działanie leków. Jednak u około jednej trzeciej pacjentów z niewydolnością krążenia, u których stosowanie β-adrenolityków uważa się za podstawę leczenia, występuje również POChP, zauważyli autorzy pracy przeglądowej, która tworzy rekomendacje do leczenia trudniejszych przypadków [1].
Z punktu widzenia autorów niewydolność krążenia powinna być leczona i nie ma powodu, dla którego nie należałoby jednocześnie leczyć POChP. Istnieje jednak bardzo mało opisanych przypadków tego typu, gdyż dotychczas pacjentów z chorobą płuc konsekwentnie wykluczano z badań klinicznych nad lekami stosowanymi w niewydolności krążenia.
„Niepewność wynikająca z niedostatku dowodów powinna zostać zrównoważona przez jeden pewnik: β-adrenolityki poprawiają samopoczucie i przeżycie u chorych z niewydolnością krążenia. Nie powinno się odmawiać chorym leczenia, które zmniejsza umieralność o 35%”, piszą autorzy pod kierunkiem dr. Nathaniela M. Hawkinsa (Liverpool Heart and Chest Hospital, Wielka Brytania) w Journal of the American College of Cardiology z 24 maja 2011 r.
Zauważają oni jednocześnie, że β-adrenolityki nie poprawiają twardych klinicznych punktów końcowych, a działają wyłącznie objawowo.
Hawkins powiedział heartwire, że „POChP pozostaje najsilniejszym argumentem przeciwko stosowaniu β-adrenolityku i z tego właśnie powodu chorzy z niewydolnością krążenia ich nie otrzymują”. A powinni. Jeśli pacjent otrzymuje β-adrenolityki w momencie pojawienia się objawów potencjalnie związanych z POChP i wydaje się, że wskazane byłoby stosowanie β-mimetyków, nie powinno się mimo wszystko zaczynać od odstawienia β-adrenolityku.
Według Hawkinsa, który zaobserwował, że te dwa zaburzenia mogą mieć podobne objawy, „może zaistnieć pokusa zmniejszenia dawki β-adrenolityku, bo objawy sugerują POChP, podczas gdy w rzeczywistości są one wynikiem zaostrzenia niewydolności krążenia. W takiej sytuacji najgorszą decyzją byłoby ograniczenie β-adrenolityku”.
Hawkins stwierdził, że leczenie obu przypadłości jednocześnie oznacza podawanie β-adrenolityku z powodu niewydolności serca i, jeśli stosowane są β-mimetyki, oznacza to także antagonistę β-1 selektywnego (kardioselektywnego), takiego jak metoprolol, bisoprolol czy nebiwolol, ponieważ β-mimetyki są lekami β-2 selektywnymi. Ostrzega, że jak zawsze przy stosowaniu β-adrenolityków lekarze powinni rozpoczynać od niskiej dawki i stopniowo ją zwiększać.
„Oba stany wymagają jak najbardziej przemyślanego leczenia”, powiedział Hawkins. Najważniejsze w artykule jest stwierdzenie, że w przypadku chorych z niewydolnością krążenia istnieją leki alternatywne dla agonistów receptora β.
„Z pewnością nie powiedziałbym, że obecne dowody świadczą o szczególnej szkodliwości β-mimetyków w niewydolności krążenia. Byłbym ostrożny w przekazywaniu takiej informacji, są to leki bardzo użyteczne u wielu pacjentów. Chodzi nam jednak o to, by nie stosować β-mimetyków, jeśli nie ma takiej potrzeby. Należy przemyśleć, czy byłyby rzeczywiście potrzebne. Czy na przykład można dać pacjentowi tiotropium [długo działający lek rozszerzający oskrzela]?”.
W artykule czytamy: „Pacjenci z niewydolnością krążenia i współistniejącą POChP, którzy wymagają regularnego stosowania długo działających leków do wdychania rozszerzających oskrzela powinni zaczynać leczenie raczej od długo działającego antagonisty receptora muskarynowego niż długo działającego β-mimetyku”.
Nie jest jasne, w jaki sposób β-blokada wpływa w czasie na funkcję układu oddechowego, ale w niewydolności serca β-adrenolityki są wciąż odpowiednie. Hawkins stwierdził: „Tak odbieramy to w świetle dowodów, ale mamy wrażenie, że dalsze badania kliniczne nad stosowaniem β-adrenolityków u pacjentów z niewydolnością krążenia i POChP powinny pomóc rozwiać niektóre obawy lekarzy”.
 
Piśmiennictwo
1. Hawkins NM, Petrie MC, MacDonald MR, et al. Heart failure and chronic obstructive pulmonary disease. The quandary of beta-blockers and beta-agonists. J Am Coll Cardiol 2011; 57:2127-2138.
Adaptation in Polish has been done by FaktyMedyczne.pl and has not been reviewed by theheart.org editorial team.

Ważne: nasze strony wykorzystują pliki cookies.

Serwis FaktyMedyczne.pl wykorzystuje pliki cookies do gromadzenia informacji związanych z korzystaniem ze strony internetowej. Mechanizm cookies nie ma na celu pozyskiwania jakichkolwiek informacji o indywidualnych użytkownikach serwisu. Stosowany jest w celu usprawniania funkcjonowania serwisu zgodnie z obowiązującymi w sieci www standardami. Użytkownik może usunąć pliki cookies lub zmienić ich ustawienia w przeglądarce internetowej. Usunięcie lub zmiana ustawień plików cookies w przeglądarce może się wiązać z utrudnieniami w korzystaniu z Serwisu. Więcej informacji znajduje się w Polityce prywatności.