Co należy zrobić, gdy wystąpi udar mózgu?

Chory z objawami udaru mózgu powinien jak najszybciej wezwać Pogotowie Ratunkowe i trafić do szpitala.

Tu, po wykonaniu szeregu badań w celu potwierdzenia rozpoznania udaru i określeniu, czy jest to niedokrwienie czy krwotok śródmózgowy (m.in. tomografii komputerowej) zostaje podjęta próba określenia wstępnej przyczyny udaru i wdrożone odpowiednie leczenie.

 

Jeżeli chory dotrze do szpitala dostatecznie szybko, a udar okaże się udarem niedokrwiennym (wywołanym zwężeniem lub zamknięciem tętnicy), to istnieje możliwość zastosowania leczenia trombolitycznego, czyli podania leku natychmiast rozpuszczającego „czop” zwężający lub zamykający tętnicę. Taki lek można podać bezpośrednio do zamkniętego naczynia. Takie leczenie wymaga uzyskania dostępu naczyniowego (nakłucia dużego naczynia tętniczego) i wprowadzenia cewnika, który umieszcza się w tętnicy odpowiedzialnej za udar tuż przed zwężeniem/zamknięciem. Dlatego tak ważne jest szybkie wezwanie karetki pogotowia – liczy się wręcz każda minuta.

 

Jeżeli leczenie trombolityczne u chorego z zawałem mózgu nie może być przeprowadzone lub pacjent ma udar krwotoczny, zastosowana będzie inna terapia, dzięki której pacjent ma większe szanse powrotu do zdrowia.

 

W trakcie pobytu w szpitalu prowadzone jest leczenie chorób, które doprowadziły do udaru (nadciśnienia tętniczego, zaburzeń rytmu serca oraz innych chorób serca), wdrażany jest proces rehabilitacji. Podejmowanych jest także szereg działań mających na celu zmniejszenie ryzyka wystąpienia powikłań, takich jak: infekcje dróg oddechowych i moczowych, odleżyny, zakrzepowe zapalenie żył kończyn dolnych.

 

Po zakończeniu leczenia szpitalnego (które zgodnie z dzisiejszą wiedzą powinno trwać możliwie krótko) często konieczne jest dalsze prowadzenie rehabilitacji, czy to w warunkach domowych, czy też w specjalistycznych oddziałach rehabilitacji neurologicznej.

 

Po przebyciu udaru mózgu pewne jego objawy mogą u chorego pozostać na trwałe: różnego stopnia niedowłady kończyn i zaburzenia czucia, zaburzenia mowy, widzenia, równowagi, pamięci i innych funkcji poznawczych, zaburzenia nastroju (napadowy niekontrolowany płacz i śmiech), zmiany charakteru. U chorego może wystąpić depresja lub napady padaczkowe, które na ogół ustępują po wdrożeniu właściwego leczenia.


W najcięższych przypadkach chory może pozostać osobą przystosowaną do leżącego lub fotelowo-leżącego trybu życia. Osoba taka nierzadko wymaga całodobowej opieki.

 

 

 

Opracowanie:

Dr med. Arleta Kuczyńska-Zardzewiały

Prof. dr hab. med. Anna Członkowska

Dr med. Jarosław Pniewski

Dr med. Andrzej Cacko

 

Ważne: nasze strony wykorzystują pliki cookies.

Serwis FaktyMedyczne.pl wykorzystuje pliki cookies do gromadzenia informacji związanych z korzystaniem ze strony internetowej. Mechanizm cookies nie ma na celu pozyskiwania jakichkolwiek informacji o indywidualnych użytkownikach serwisu. Stosowany jest w celu usprawniania funkcjonowania serwisu zgodnie z obowiązującymi w sieci www standardami. Użytkownik może usunąć pliki cookies lub zmienić ich ustawienia w przeglądarce internetowej. Usunięcie lub zmiana ustawień plików cookies w przeglądarce może się wiązać z utrudnieniami w korzystaniu z Serwisu. Więcej informacji znajduje się w Polityce prywatności.