Realoplastyka – jakie trzpienie są najlepsze?

Obecnie ortopedzi mają do swojej dyspozycji szeroki wachlarz endoprotez rewizyjnych. W przypadku realoplastyki najczęściej sprawdzają się trzpienie cylindryczne.

Realoplastyka jest poważnym zabiegiem operacyjnym, który polega na wymianie części lub całości sztucznego stawu na nowy. Jeśli sztuczny staw biodrowy spowodował utratę znaczącej ilości kości, niezbędny może okazać się jej przeszczep w celu zrekonstruowania ubytku. Operację rewizyjną stawu biodrowego wykonuje się w następujących przypadkach: obecna proteza zużyła się i obluzowała lub uległa zakażeniu, co powoduje ból i uszkodzenie kości, proteza przemieszcza się, zaburzona jest kongruencja stawu lub pojawiło się złamanie okołoprotezowe. Operacja rewizyjna pomaga nie tylko usunąć odczuwany w stawie dyskomfort, ale jeśli proteza obluzowała się i powoduje uszkodzenie okolicznych kości, wówczas operacja ma na celu ochronę przed dalszą utratą kości. Jeżeli natomiast powodem operacji jest złamanie kości w okolicy protezy, to jej zadaniem jest głównie zespolenie kości, a w niektórych przypadkach pojawia się konieczność wymiany protezy na nową. Istnieje wiele technik chirurgicznych pozwalających odbudować staw biodrowy. Jednak ostateczna decyzja co do wyboru typu operacji może być podjęta jedynie przez chirurga, który jej dokonuje.

Obecnie ortopedzi mają do swojej dyspozycji szeroki wachlarz endoprotez rewizyjnych, które zapewniają zarówno odtworzenie długości kończyny, napięcia mięśniowego, jak i zaopatrzenie ubytków. Zdaniem prof. Damiana Kusza z Katedry i Kliniki Ortopedii i Traumatologii Narządu Ruchu Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach, opierając się na wieloletnich doświadczeniach, można stwierdzić, że w przypadku realoplastyki najlepiej sprawdzają się trzpienie cylindryczne. Ze względu na swoją budowę zapewniają one dobry kontakt z kością korową, choć mogą sprawiać problemy ze stabilnością rotacyjną.

– Zauważyliśmy, że większe problemy pojawiały się kiedy rozwiercaliśmy kanał kości udowej w sposób ręczny – powiedział podczas swojego wystąpienia na Sympozjum „Warsaw Hip&Knee” prof. Damian Kusz – Wykonując ruch rotacyjny dokonywaliśmy większego wybierania kości, dlatego w tej chwili zdecydowaliśmy się na używanie wyłącznie wiertarki elektrycznej.

Wadą trzpieni cylindrycznych jest to, że przy kolejnej reoperacji konieczna jest rozległa osteotomia. Jednak badania niemieckie dowodzą, że ten rodzaj trzpieni zapewnia lepsze wyniki w przypadku rewizji w porównaniu z trzpieniami stożkowymi. Czasami zdarza się, że złamania okołoprotezowe nie wymagają trzpienia rewizyjnego, wystarczy przecementowanie trzpienia standardowego z włożeniem płyty, ale wtedy zawsze należy dokładnie oczyścić kanał kości udowej.

– W kierowanej przeze mnie klinice preferujemy modularne trzpienie cylindryczne. Moim zdaniem przyszłość będzie należała do rewizyjnych trzpieni niecementowanych – dodał prof. Kusz – Wybór trzpienia cylindrycznego, bądź stożkowego zależy ostatecznie od zastanej sytuacji śródoperacyjnej – zwłaszcza w przypadku, gdy destrukcja kostna sięga poniżej cieśni kanału kości udowej – oraz doświadczenia operatora.

Opracowano na podstawie wystąpienia „Realloplastyka części udowej endoprotezy stawu biodrowego” wygłoszonego przez prof. Damiana Kusza podczas Sympozjum „Warsaw Hip&Knee”, 13 października 2012 r.

Weryfikacja merytoryczna: prof. Damian Kusz

Ważne: nasze strony wykorzystują pliki cookies.

Serwis FaktyMedyczne.pl wykorzystuje pliki cookies do gromadzenia informacji związanych z korzystaniem ze strony internetowej. Mechanizm cookies nie ma na celu pozyskiwania jakichkolwiek informacji o indywidualnych użytkownikach serwisu. Stosowany jest w celu usprawniania funkcjonowania serwisu zgodnie z obowiązującymi w sieci www standardami. Użytkownik może usunąć pliki cookies lub zmienić ich ustawienia w przeglądarce internetowej. Usunięcie lub zmiana ustawień plików cookies w przeglądarce może się wiązać z utrudnieniami w korzystaniu z Serwisu. Więcej informacji znajduje się w Polityce prywatności.